Real African girls

Jambo!

Er is alweer een week voorbijgevlogen! Een week waarin we avontuurlijke dingen deden.

Tijdens de Engelse les leerde class 4 heel wat nieuws. Zo begonnen we de week met het leren over 'articles'. De leerlingen hadden dit al snel beet. Na heel wat oefenen konden ze me perfect vertellen wanneer ze welk voorzetsel moeten gebruiken.
We deden ook enkele lessen begrijpend lezen. We lazen een tekst over malaria en bespraken deze uitgebreid. (1.4. een tekst geschreven in een andere taal begrijpen) Toen ik vroeg wie al eens malaria had doorgemaakt gingen meer dan de helft van de vingers in de lucht. Hier schrok ik wel van! Ze vertelden me dat ze dan hoofdpijn en/of buikpijn hebben, misselijk en moe zijn... Ik vroeg wat ze doen om niet geprikt te worden door de mug. In de tekst die ze net lazen stond dat ze onder een muggennet moeten slapen en zorgen dat er geen stilstaand water is. Ze vertelden dat ze onder een net slapen, maar toen ik in de slaapzaal op school was zag ik nergens muggennetten hangen. Ik ga dit nog eens bevragen bij teacher Anne. (3.1. zich internationaal oriënteren)
De laatste weken sta ik tijdens Engels veel vaker alleen in de klas. Teacher Anne werkt dan in haar bureau aan andere dingen. Doordat ze niet aanwezig is kan ik bij moeilijkheden niet meer terugvallen op haar. Wanneer ik merk dat leerlingen iets niet goed begrijpen probeer ik de leerstof uit te leggen op een andere manier. Hierdoor sta ik zelf ook meer stil bij hoe ik iets het beste kan uitleggen. (4.6. creativiteit tonen) Dit is af en toe een hele uitdaging. Na elke les ga ik bij haar verslag uitbrengen en het lesonderwerp voor de volgende les bespreken. (4.1. zelfstandig functioneren, 4.3. zelfvertrouwen hebben)

In class 1 stond er maandag vocational skills op de planning. We maakten met hen vlinders. Eerst moesten de leerlingen de omtrek van hun hand over tekenen op een gekleurd blad. We merkten dat de leerlingen dit niet vaak doen en heel wat hulp nodig hadden. Daarom gingen we rond zelf met de schaar en knipten de handjes uit. Hier en daar moest er een extra vingertje bij gevormd worden. (4.6. creativiteit tonen, 4.4. zich flexibel opstellen)
Daarna kleefden we de duimen aan elkaar en konden de leerlingen beginnen met het versieren van hun vlinder. Dit vonden de allemaal superleuk. Ze konden kiezen om met crêpepapier propjes te maken en die te gebruiken om de vleugels te versieren. Anderen kozen ervoor om met stiften zelf tekeningen te maken. Door de klas hoorde ik dan: 'Teacher, I will draw a pink truck'. 'Teacher, I used orange, red....' De resultaten waren prachtig! De leerlingen liepen fier door de klas met hun vlinder. 
's Avonds hoorden we dat Mtage, de kleindochter van Mama Mungai, heel enthousiast was. We hadden haar 's ochtends toegefluisterd dat we naar haar klas kwamen. Hierover kon ze niet zwijgen. Als ze thuiskwam van school had ze uitgebreid uitgelegd hoe we vlinders hadden gemaakt. Heel leuk om te horen.

Teacher Ruth had ons maandag na de lessen ook uitgenodigd om naar de debatclub te komen kijken. De leerlingen debatteerden wat beter was: 'dayschool' of 'boardingschool'. Ofwel school waarbij je 's avonds naar school gaat of een internaat. Het debat ging er heel professioneel aan toe. Er was een gespreksleider en 2 notulisten. De ene notulist schreef de argumenten van de pro-kant op en de andere schreef de argumenten van de contra-kant op. Er was ook een leerlingen die de tijd in de gaten hield. De leerlingen die argumenteerden zaten elk aan een kant van het lokaal. De gespreksleider duidde telkens een leerling aan die zijn argument mocht zeggen ter verdediging van de stelling. De leerlingen van de andere kant staken dan hun hand op als ze een vraag wouden stellen. Zo ging het de hele tijd. Verschillende leerlingen konden heel sterk hun mening verwoorden op een beleefde manier. Zeer impressionant! Dit is voor de leerlingen zelf ook een goede oefening. Hun mening kort en bondig verwoorden. Ik heb dit nog nooit in België gezien, maar zou ik zeker ook goed vinden voor de leerlingen. (4.5. andere perspectieven onderzoeken) Wat we op maandag zagen was nog maar de voorbereiding van het debat op woensdag. Na school verzamelde iedereen in de dining hall. De leerlingen die het debat voerden zaten op het podium. Voor hun argumenten naar voor te brengen gebruikten de leerlingen een micro. Het publiek applaudisseerde wanneer ze akkoord gingen met het argument. Op een bepaald moment mochten de leerlingen in het publiek hun hand opsteken om hun standpunt naar voor te brengen. 

Deze week startten we ook met een nieuwe ronde avondactiviteiten. We begonnen in class 1 en 2 met de film 'Cars'. De leerlingen van het eerste en tweede keken in het begin heel geboeid naar de film. Maar naarmate de film vorderde, verminderde ook hun concentratie. Ik merkte ook dat hun Engels nog niet goed genoeg is om de volledige film te bekijken. Op dinsdagavond keken we de film verder uit. Na de film maakten de kinderen nog een tekening over de film. Sommige tekenden raceauto's, andere tekenden tractoren... We startten ook met het kijken naar de film in class 3 en 4. We merkten een heel groot verschil met de vorige groep. De leerlingen begrepen de film veel beter. Ze begrepen ook de moppen die erin voorkwamen. Volgende week kijken we verder naar de film.

Maandag gingen we met teacher Ruth naar de naaister. We hadden nu allemaal twee stukken stof om een kleedje van te maken. We werden opgemeten en kozen op één van de vele posters in het atelier een kleedje. We lieten onze stof achter en betaalden de naaister. Met het geld dat we haar betaalden zou ze ook nog materiaal kopen en zichzelf betalen. Op donderdag mochten we al teruggaan om ons kleedje. Opnieuw namen we teacher Ruth met ons mee en gingen terug naar de naaister. We waren heel erg benieuwd maar hadden ook heel wat vragen. Zou ons kleedje er mooi uitzien? Zou het passen? Was de stof niet te hard? Toen we het kleedje aan hadden waren we heel tevreden. Er moesten hier en daar nog enkele kleine aanpassingen gedaan worden. Dat deed de naaister dan ook direct en heel erg snel. Uiteindelijk bleken onze zorgen nergens voor nodig. Het is een heel erg leuk kleedje geworden. We kregen overal positieve reacties op onze kleedjes. We kregen zelfs al te horen dat we nu echte Afrikaanse vrouwen zijn en dat ze ons een Afrikaanse naam zouden geven. 😊 (2.4. culturele ontvankelijkheid)

Vrijdag gingen we met teacher Anne en teacher Ruth het ziekenhuis bezoeken. Dit bezoek werd heel erg snel geregeld. Op donderdag zeiden we tegen teacher Ruth dat we dit heel erg graag wouden doen. Ze vertelde het door aan teacher Anne, die alles regelde. Ze contacteerde de eigenares van het ziekenhuis. Vroeg haar wat ze konden gebruiken en wanneer het paste dat we een bezoek brachten. We gaven teacher Anne een budget uit het geld dat we ingezameld hadden. Daarmee kocht ze heel wat (duurzaam) materiaal: matrassen, kussens, dekens, water, luiers...  Heel wat mensen zouden hier gebruik kunnen van maken.(3.4. maatschappelijke betrokkenheid) Op vrijdag mochten we al op bezoek gaan. We werden met twee auto's opgehaald, laadden het materiaal in en vertrokken richten ziekenhuis. We werden er onthaald door de eigenares en een dokter. (2.6. culturele relationele competentie) Eerst werden we meegenomen naar een zaal. Hier konden we spreken met twee vrouwen. Men vertelde ons dat ze net bevallen waren. Achteraf bleek dat deze vrouwen nog moesten bevallen. Daarna werden we meegenomen naar de wachtzaal van de kinderarts. 

De kinderen worden gewogen, gemeten en ingeënt. De dokter vertelde dat de vaccinaties betaald worden door de overheid en dus ook gratis zijn. Hierdoor komen heel wat moeders met hun kinderen langs. We mochten ook twee baby'tjes vasthouden, Loveness en Martha. Na een korte fotoshoot zetten we onze rondleiding verder. We bezochten het verloskwartier, de apotheek, het laboratorium, de spreekkamers van de dokters en de tandartspraktijk. Het was een net ziekenhuis met uitzondering van de tandartspraktijk.

Na het ziekenhuisbezoek werden we meegenomen naar de tuin van de eigenares van het ziekenhuis. Het was een heel kleurrijke tuin met verschillende zithoeken, beelden van dieren, een zwembad, een fontein... We namen ook hier werd er weer een fotoshoot gehouden. We zouden een foto nemen als we in de fontein stonden. Maar toen we er in stonden merkten we dat de verf in het water afging. We kwamen allemaal uit het water met blauwe voeten. Daarna mochten we aanschuiven voor een lekkere maaltijd. Er was gebakken banaan, pompoen en kip. De banaan en de pompoen waren heel lekker. De kip was erg taai. We zagen de anderen hun tanden zetten in de kip. Bij ons lukte dat niet, we kregen onze tanden er niet door. Uiteindelijk haalden ze een mes om de kip van het bot te snijden. Nog steeds bleef het heel moeilijk om de kip te eten... Margaux had zelfs het gevoel dat haar tanden verschoven toen ze erin beet.

Op zaterdag stonden we vroeg op en trokken we nog eens naar Iringa. Deze keer zochten we zelf de bus die zouden nemen en regelden de ticketjes. We spraken opnieuw af met Faraja en Aida. Na een vlotte busrit zonder beestjes kwamen we aan in Iringa. Daar wachtten we op Aida, die ons mee zou nemen om te winkelen.
Onze eerste stop was Masaistreet waar we alweer heel wat mooie souvenirs kochten. De verkopers probeerden ons telkens in hun eigen kraampje te lokken, dit is soms wel grappig. Deze week was Faraja niet mee om over de prijs te onderhandelen. We moesten het dus zelf doen, ik vond dit zeer moeilijk in het begin. Maar het lukte wel! Meestal kon ik toch wel de prijs wat omlaag krijgen. Joepie! 

Daarna wandelden we naar Neema Crafts waar we hadden afgesproken met Faraja. We hadden het plan om hen te laten kennismaken met pizza, een van onze lievelingsgerechten. Dit zagen ze wel zitten. Zelf genoten we heel erg van de pizza. Faraja en Aida probeerden de pizza, maar hij was niet gekruid genoeg naar hun normen. Ze deden er nog peper, zout en chilisaus op. Wij probeerden zelf ook een typisch gerecht van hier: chipsi mayai. Het smaakte enorm lekker. Als dessert bestelden we chocoladecake en brownies. Omdat de brownies zo lekker waren namen we ook nog enkele stukjes mee naar huis, zo konden we nog wat langer nagenieten.
In Neema Craft zaten we aan tafel met een Franse vrouw. Ze was een jaar geleden naar Iringa verhuisd om een minder gestresseerd leven te leiden. Ze heeft geen verblijfsvergunning dus elke drie maanden moet ze het land even verlaten en opnieuw een visum aanvragen. Ze vertelde ons dat ze Franse lessen geeft in overheidsscholen. Ze vond het net als ons ook heel erg vreemd vindt dat kinderen hier Frans leren. Het is geen officiële landstaal en de meeste mensen spreken dit dus ook niet. Ze vertelde ons dat de Franse leerkrachten die ze tegenkomt zelf helemaal geen Frans kunnen.
Na het eten trokken we samen met Faraja en Aida door de vele straatjes van Iringa en bezochten heel wat leuke winkeltjes. Maar opeens begon het water te gieten! Snel onder de paraplu en recht naar het busstation! De dag werd door de regen iets vroeger beëindigd dan we hadden verwacht maar het was wel een heel leuke dag! Hopelijk kunnen we snel nog even terug.

Op zondag trokken we met teacher Ally naar de theeplantage. We zouden om 9 uur vertrekken maar onze chauffeur was er nog niet. Hij was nog zijn auto aan het wassen. Toen hij aankwam vertrokken we direct. Onderweg vertelde teacher Ally ons over verschillende plaatsen die we tegenkwamen. We reden door een heel oud dorp en passeerden een heel groot veld waar mensen op Saba Saba Day samenkwamen om dingen te verkopen. Saba Saba wil zeven zeven zeggen. Dit verwijst naar 7 juli, de dag waarop deze dag gehouden werd.
We passeerden ook Sauhili, een heel groot bos dat wordt uitgebaat door de overheid. Ze verkopen de bomen in dit bos maar niet de gronden. Zo kunnen ze ervoor zorgen dat het bos behouden blijft.

Vanop de verharde weg namen we een afslag richting de theeplantage. Teacher Ally had ons vooraf verteld dat hij niet wist of het bezoek door zou kunnen gaan. We moesten eerst weten of het geregend had. We vonden dit eerst raar, waarom zouden we de theeplantage niet kunnen bezoeken als het geregend had. Maar toen we de afslag namen werd ons al snel duidelijk waarom. We reden op een onverharde baan met heel veel putten. Als het teveel geregend zou hebben was deze baan niet berijdbaar. Gelukkig had het niet geregend maar toch was deze weg een hele belevenis. We de auto ging van links naar rechts om putten te ontwijken. Als we dan toch in een put reden zaten we bijna met ons hoofd tegen het dak van de auto. Op plaatsen waar de weg heel erg nat lag had begon de auto te slippen! Na de hobbelige rit waren we heel erg blij als we bij aankwamen bij lake Ngwazi en uit de auto konden stappen. We konden hier genieten van het mooie uitzicht en het mooie weer. Heel veel foto's later stapten we opnieuw in de auto en zetten onze trip verder. 

We reden door de theeplantages verder. Normaal gezien mochten we hier niet uitstappen om foto's te nemen. Gelukkig stopte de auto toch even zodat we de theeplantage ook eens van dichterbij konden bekijken. Terug in de auto reden we verder naar club Mufindi. Op deze club zijn er verschillende activiteiten te doen. Je kan er golfen, biljarten, darts spelen... We maakten een kort wandelingetje over het enorme golfterrein. Jammer genoeg konden we hier niet blijven om iets te eten of iets anders te doen. We namen op de terugweg opnieuw heel erg hobbelige straatjes. Ik werd er zelfs misselijk van! Ik was blij als ik in Mafinga terug uit de auto kon stappen.

Om terug even op adem te komen besloten we nog een wandeling te maken door Mafinga. We vonden het een leuke verrassing om te zien dat er een markt aan de gang was. We liepen door de verschillende straatjes waar mensen van alles verkochten: fruit, groenten, kleren, schoenen, stof, .... Dit was een hele leuke ontdekking.

Ook volgende week staat er weer heel wat op ons programma!

Tot de volgende!

Emma

Wist je dat....

• er verschillende stoffen bestaan om kleedjes uit te maken? Sommige kitenge voelen aan alsof je uit een plastieken tafelkleed een jurk laat maken.
• er heel wat varianten van Kiswahili bestaan. Mensen die een andere variant spreken begrijpt men bijna niet.
• chipsi mayai een heel gekend gerecht is in Tanzania. Dit is een omelet met frietjes in, klinkt raar maar is heel erg lekker...
• de kleine kinderen me begroeten met: 'Hello teacher Muzungu!'